Dames 1 kan Berlijnse muur niet slechten

Je zou denken dat de Berlijnse muur een jaar of twintig terug afgebroken was, maar zaterdagavond was ie er opeens weer. De speelsters van HVBS stonden als een blok te verdedigen, wij konden er geen gat in krijgen. Ons hele arsenaal aan systemen trokken we uit de kast, maar het was onvoldoende. Onze eerste thuisnederlaag was een feit: 19-22.

De vorige keer ging het ook al niet gemakkelijk, maar in de laatste minuten wisten we toen toch met wat geluk de twee punten mee naar huis te nemen. We kregen in die wedstrijd vooral tweedelijnschoten om de oren en vandaag was dat niet anders. Dat bleek al uit de eerste doelpoging van het team uit Bunschoten-Spakenburg. Die bal belandde vanaf de rechteropbouw snoeihard boven in de kruising.

We wisten hoe we ze moesten bestrijden: de afstandsschutters op afstand houden en zelf op snelheid de tegenaanvallen inzetten. Vanaf 2-2 lukte dat. We onderschepten een paar keer de bal en rondden de breaks die volgden goed af: 2-5. Maar HVBS kwam, voornamelijk met afstandsschoten vanaf links, terug naar 5-5 en nam vanaf dat moment het initiatief over. De ploeg liep zelfs uit naar een voorsprong van 8-11. Wij verdedigden niet goed en waren slordig in de aanval. We kregen weinig kansen om breaks te lopen, maar vanaf die 8-11 stand lukte dat ineens wel. Een aantal snelle aanvallen later was de achterstand omgezet in een gelijkspel: 11-11. Voor rust werd er vervolgens aan beide kanten nog een keer gescoord, waardoor we met 12-12 richting de kleedkamer gingen.

Ook in de tweede helft hadden we geen grip op de afschandsschutters. Bovendien liet nu ook de rechterhoek zien dat ze op alle mogelijke manieren kon afronden. Wij probeerden in onze aanval van alles en nog wat, maar slechts zelden vonden we een doorgang richting doel. Ook vanuit de tweede lijn waren we nauwelijks gevaarlijk. De schoten waren niet scherp genoeg of HVBS blokte de ballen. HVBS liep zo uit naar een voorsprong van zes punten: 15-21.

Het leek gespeeld, maar ineens was daar weer een tempoversnelling van ons, die we veel vaker hadden moeten laten zien. We kwamen aanval na aanval dichterbij en bij een stand van 19-21 en iets meer dan een minuut op de klok, hadden we nog hoop op een puntje. Heleen rook zelfs al een gelijkspel, hoewel Alieke iets heel anders rook… Twee doelpunten hadden we nog nodig tegen dit team en daarom was vanaf dat moment al onze hoop gevestigd op Marjolien. In de uitwedstrijd was zij het namelijk die in de laatste minuut met twee Roesinkballen op rij een 21-20 achterstand omboog in een een 21-22 overwinning. Maar helaas, dit keer liep het anders. We probeerden (te) geforceerd tot scoren te komen, maar de aansluitingstreffer konden we niet maken. In de laatste seconden liep HVBS nog een break en bepaalde de eindstand op 19-22.

Ons derde verlies in de competitie moeten we dus bijschrijven. Balen uiteraard, maar het werd iets minder erg toen we na afloop hoorden dat Pacelli opnieuw had verloren (23-29 tegen LHC), waardoor we nog steeds vier punten los staan. HVBS en LHC (en ook Voorwaarts, als het dit weekend wint) staan gezamenlijk op de derde plaats, zeven punten onder ons.

Volgende week gaan we op bezoek bij Voorwaarts in Twello: zaterdagavond 2 maart om 19.30 uur in sporthal Jachtlust.

Jolien