Dames 1 vecht tegen VOC, scheidsrechters en hars

Zaterdagavond zijn we op bezoek geweest bij de nummer 4 van de competitie, Succes Schoonmaak/VOC 2. Na een onnodige ruststand van 12-7 keken wij na zestig minuten tegen een eindstand van 33-14 aan. Verloren van VOC, de scheidsrechters en het plakmonster: hars.

De wedstrijd begon, net als de meeste voorgaande wedstrijden, aan onze kant goed. We moesten even wennen aan het spelen met hars. Hierdoor belandde de bal vaak op de voeten of er ontstonden afspeelfouten. Maar de eerste twintig minuten waren in evenwicht. Na 3-3 werd het in de twintigste minuut 6-6 door Dorien. De scheidsrechters floten toen al niet echt neutraal en er werd veel toegestaan. Ook hadden we soms nog moeite met de harsbal. Mede door deze factoren en de scherpte die aan onze kant weg viel, liep VOC uit naar 9-7 en uiteindelijk naar 12-7. Plakkend, de shirts nog net heel en met veel ongenoegen over de scheidsrechters gingen we de rust in. We wisten dat het mogelijk was om hier twee punten te pakken. Meer scherpte, hoger tempo, break-outs, lef en durf waren de sleutelwoorden voor de tweede helft.

De tweede helft liep letterlijk en figuurlijk uit tot een gevecht met VOC, de scheidsrechters en hars. Binnen tien minuten keken we al tegen een achterstand aan van 20-7. We kwamen bijna niet meer tot een doelschot, doordat de speelsters uit Amsterdam nog even een pot met hars hadden opengetrokken en op de bal hadden gesmeerd. De bal was vrijwel onspeelbaar voor ons. De bal rond spelen werd een grote opgave. Ook de scheidsrechters lieten de teugels nog meer vieren, waardoor het vechthandbal werd. De scheidsrechters straften niet consequent en durfden niet in te grijpen. De Amsterdamse ploeg werd met name ontzien van straffen en de scheidsrechters leken wel bij hen in het krijt te staan.

De strijd duurde voort en wij zochten ook hier en daar de grenzen op. Door twee benutte strafworpen van Marleen werd het 22-9. Loes maakte er 25-12 van door een mooie bal bij de keeper door de benen. VOC behield zijn voorsprong en 27-13 stond inmiddels al op het scorebord. In de laatste minuten van de wedstrijd kwam de strijd tot een kookpunt. Ook de felle Amsterdamse supporters lieten nog even goed van zich horen. De bal bleef inmiddels aan onze handen plakken en de tegenstander had de dertig al gepasseerd op het scorebord. De eindstand was uiteindelijk 33-14. Na een lange reis en een verre van leuke wedstrijd keerden we huiswaarts met nul punten, plakkende lichaamsdelen, agressie en ontzettende vieze shirts.

Helaas, ditmaal wederom geen punten. De volgende wedstrijden moeten we toch echt weer een keer de punten pakken. Volgende week (zaterdag 7 december, 20.30 uur) spelen we thuis en dan krijgen we de nummer 3, Maedilon/VZV, op bezoek.

Marjolien