Dames 1 heeft trainingsweekend weer overleefd – met foto’s

Het begon rustig, een gewone training op vrijdagavond in de Hooiberg. Een beetje lopen, een beetje gooien, zo zien we het graag. Maar toen was daar de zaterdag… Om 8.30 uur verzamelden we op het sportveld in Wesepe, waarna we koers zetten richting De Haverkamp in Markelo, ons adres van dat weekend.

Scroll naar beneden voor de foto’s

Op jeugdkamp ga je na aankomst uitgebreid je slaapplek inrichten en open je de eerste zak chips of snoep. Maar dit was dus geen jeugdkamp. Ja, de tassen mochten we op de kamer zetten, maar daarna moesten toch echt de hardloopschoenen aan.

De eerste trainingen
De eerste training bestond uit drie kilometer hardlopen, een lading sprintjes en dezelfde drie kilometer terug. Zo, de benen waren los. We werkten een paar vitamientjes naar binnen en hup, daar gingen we de sporthal in voor de volgende training. Gelukkig mochten we nu wel een bal gebruiken.

Na deze training aten we in het zonnetje onze meegebrachte bammetjes op en bereidden we ons mentaal voor op de twee oefenwedstrijden die ons te wachten stonden.

SC Wesepe 1 – Voorwaarts 1
Om 16.00 uur was regioklasser Voorwaarts 1 uit Twello onze eerste tegenstander. Miro hield een korte voorbespreking waarin hij god nog even dankte dat we de voorbereiding vooralsnog blessurevrij zijn doorgekomen. Het eerste fluitsignaal van de scheidsrechter klonk en al snel was duidelijk dat we nog wat wedstrijdritme misten. We konden elkaar moeilijk vinden en de verdediging was niet op orde. Halverwege de eerste helft keken we tegen een 2-10 achterstand aan. Dat kon niet de bedoeling zijn. Ons spel werd gelukkig iets beter en bij rust hadden we er toch een paar extra ballen ingekregen, ruststand: 8-14. De tweede helft begon een stuk beter. De verdediging stond goed, en nu was het Voorwaarts dat lang het net nauwelijks wist te vinden. Het werd 12-14 en 13-15, maar daarna liep de ploeg uit Twello toch weer uit. We verloren deze wedstrijd met 15-21. Maar ach, voor een eerste wedstrijd waren we niet geheel ontevreden.

Om 17.45 uur stond het hoogtepunt van de dag op het programma: het eten! De spaghetti ging er bij iedereen goed in en we waren klaar voor de laatste wedstrijd die om 19.30 uur zou beginnen. Onze benen bleken er echter iets minder zin in te hebben. Poeh, na twee trainingen en een wedstrijd, is het best zwaar opnieuw de kracht te vinden…

SC Wesepe 1- DSVD 3
Ditmaal namen we het op tegen het derde team van DSVD uit Deurningen dat uitkomt in de eerste klasse van de afdeling Twente. Al in de eerste minuut moest een speelster van de tegenpartij geblesseerd het veld verlaten. Al was ze het daar zelf niet helemaal mee eens. Met een vinger uit de kom kun je toch best door handballen?

Deze wedstrijd begonnen we een stuk voortvarender dan tegen Voorwaarts. We liepen met name de eerste helft veel breaks, doordat we in de verdediging veel ballen onderschepten en wegtikten. De afronding liet nog wel te wensen over, maar we moeten natuurlijk ook nog iets hebben om voor te trainen. In de tweede helft sloeg de vermoeidheid duidelijk toe, maar de overwinning kwam niet in gevaar. Via een ruststand van 9-2 wonnen we deze wedstrijd met 19-10.

En voor deze overwinning werden we flink beloond: ijs met slagroom! Al was douchen na deze dag ook wel een beloning, vooral voor de mensen in onze omgeving.

Wiebe, bedankt!
In de bar van De Haverkamp dronken we met z’n allen een drankje en wisten we via berman Barry, oeps… barman Berry contact te leggen met een oude bekende van ons: onze Wiebe. We kennen hem nog als jongetje van 25, maar inmiddels is hij een man van maar liefst 27 jaar. Vorig jaar beloofde hij ons een rondje in te doen en aan die belofte heeft hij zich gehouden. Wat een man! In Bill’s Bar wilden we hem bedanken, maar helaas hebben we elkaar niet gevonden. Wellicht heeft het feit dat we niet weten hoe hij eruit ziet daar iets mee te maken. Dus Wiebe, vanaf deze plaats: bedankt!

In Bill’s Bar hebben we de verjaardag van Astrid gevierd. Zij heeft haar jeugd vaarwel gezegd en is nu een volwassen vrouw. We zijn blij dat we dit historische moment met haar mochten delen.

De laatste dag
Zondagochtend maakte de wekker ons om 8.15 uur wakker. Om 8.30 uur zaten we aan het ontbijt en om 9.30 stonden we al weer in de sporthal voor de laatste training van dit weekend. Miro had ons graag wat harder zien lopen, maar sorry Miro, het zat er echt niet meer in. De lunch daarentegen was wel een succes. Marjolien maakte hierna de auto-indeling bekend en rond 13.00 uur reden we terug naar Wesepe.

Waren we toen klaar? Nee, er stond nog een lesje kickboksen op het programma. Gelukkig was de kickboksinstructeur lief voor ons. Het rekken en strekken als warming-up deed onze spiertjes goed. Een paar stompen en kicken en een cooling-down later zat het trainingsweekend er echt op.

We zijn klaar voor de competitie! Toch?