Jaaaaaa!

Maar liefst 105 dagen hebben we er op moeten wachten, maar zaterdagavond was het dan eindelijk zo ver. Na dertien nederlagen op rij wisten we eindelijk weer eens te winnen! In eigen huis versloegen we het Drentse Hurry Up met 24-17. Een goede overwinning die wie behaald hebben met degelijk, verzorgd handbal. We kunnen het nog wel!

De vorige wedstrijd tegen Hurry Up verloren we vooral door hun sterke afstandsschoten. We hadden nu onze dekking daarop ingesteld en we hadden duidelijke taken meegekregen van Carolien. In het opvolgen van die afspraken zijn we niet altijd even gedisciplineerd, maar gisteravond waren we dat wel. En dat betaalde zich uit. De afstandsschutters van Hurry Up konden moeilijk uithalen en als dat wel lukte, schoten ze vaak naast of wist Imre de poging te keren.

Hurry Up zelf heeft een stugge 6:0-verdediging. Het was lastig om daar doorheen te komen, maar het voordeel ervan was dat ze ons niet snel de bal ontfutselden. Veel break-outs hebben we deze wedstrijd daarom niet tegengekregen. Met veel geduld zetten we onze aanvallen op en langzaam maar zeker bouwden we zo onze voorsprong uit. Hoewel we in de laatste minuten van de eerste helft de teugels iets lieten vieren, de concentratie minder was en we ons minder strak aan de afspraken hielden, wist Hurry Up daar niet van te profiteren. Zo gingen we rusten met een voor ons ongekend grote voorsprong van 14-6.

Het was goed dat we zo’n ruime voorsprong hadden, want het begin van de tweede helft was niet zo sterk. De Zwartemeersen konden het gat verkleinen tot 16-12. Verder kwam het niet, wij scoorden twee keer op rij en het verschil was weer zes: 18-12. De tweede helft was ons handbal allesbehalve spetterend, maar we speelden het wel slim. Dorien werd al snel vastgezet en niet lang daarna kreeg ook een willekeurige tweede speelster van ons mandekking. Onze vaste systemen spelen was daardoor niet echt mogelijk, waardoor we andere oplossingen moesten vinden. We scoorden niet veel meer, maar de dekking hadden we inmiddels wel weer onder controle. Dat laatste frustreerde Hurry Up zichtbaar en sommige speelsters gingen geforceerd afronden. Ook zij wisten daardoor niet veel doelpunten te maken. Ze konden zodoende niet dichterbij komen en rustig sleepten wij de overwinning over de streep.

We staan nog net aan de verkeerde kant van de degradatiestreep, maar de veilige plekken zijn een stuk dichterbij. De rode lantaarn hebben we weer teruggegeven aan De Lutte, en Hacol en Hurry Up staan elk nog maar een puntje boven ons. We moeten dus nog minstens één keer winnen, maar het ziet er al een stuk rooskleuriger uit. Het is niet waarschijnlijk dat we volgende week al die broodnodige overwinning pakken, want dan spelen we in Deurningen tegen koploper DSVD. Maar hé, de wonderen zijn de wereld nog niet uit!

En gelukkig zijn de wonderen de wereld nog niet uit en bestaan er nog beschermengeltjes! Dinsdagavond laat kregen we namelijk het bericht dat ‘onze’ Irene in Tanzania betrokken was bij een vliegtuigongeluk. Samen met haar vriendin en studiegenoot Anneke liep zij de afgelopen maanden in het Afrikaanse land stage en ze zouden nu nog een paar weken als flying doctors aan de slag gaan. Maar dat avontuur werd abrupt beëindigd toen het vliegtuigje waarin zij zaten neerstortte. Alle vijf inzittenden zijn levend uit het toestel gekomen, maar lang was het onduidelijk hoe ze eraan toe waren. Gelukkig hebben we inmiddels zelf contact met Irene gehad. Ze heeft breuken in haar zitbeen en een van de onderste wervels en ligt nu nog in Tanzania in het ziekenhuis. Als het goed is, komt ze dinsdag in Nederland aan en dan zal ze in Nijmegen gaan werken aan haar herstel. Wat was het fijn om zelf wat van haar te horen en wat zijn we blij dat ze er relatief goed vanaf is gekomen! Ireentje, tot snel!

Jolien